Wilk

Wilk to zwierzę towarzyszące: dzikie zwierzę stadne, które po oswojeniu staje się trwałym sojusznikiem, i jedyne, które walczy w twojej obronie bez proszenia. Oswojenie wilka wymaga kości i cierpliwości — każda kość to mniej więcej jedna szansa na trzy, a nie pewność, a pojawiająca się obroża może zostać pomalowana na dowolny kolor.

Oswojony Wilk atakuje wszystko, co uderzysz, i wszystko, co uderzy ciebie, z jednym wyjątkiem: wilki nie tkną creepera, więc na takie okazje trzymaj kota. Ze szkieletami jest odwrotnie — wilki polują na nie na widok, a stado będzie ścigać łucznika przez pół biomu. Polecenie „siad” unieruchamia wilka w miejscu i to przerywa. Wilki jedzą dowolne mięso, także zgniłe mięso, a mięsem leczysz też rannego wilka — opuszczony ogon jest tego oznaką. Skrzyżowanie dwóch oswojonych wilków mięsem daje szczenię, które od razu należy do ciebie.

Istnieje dziewięć odmian wilków, a to, którą spotkasz, zależy od biomu, w którym się pojawił, a nie od przypadku: blada w tajgach, leśna w lasach, śnieżna w borach górskich, popielata w zaśnieżonych tajgach, czarna w starodrzewie sosnowym, kasztanowa w starodrzewie świerkowym, rdzawa w przerzedzonych dżunglach, cętkowana na płaskowyżach sawanny i pręgowana w zalesionych badlandach. Szczenięta dziedziczą umaszczenie rodzica, więc zebranie wszystkich odmian wilków oznacza podróż do każdego biomu, a nie hodowlę w ich kierunku.

Wilcza zbroja to coś, co czyni stado zdolnym do przetrwania. Jest wykonana z tarczek pancernika, pasuje tylko na oswojonego Wilk, i pochłania większość obrażeń, dopóki się nie zepsuje; kolejne tarczki ją naprawiają, a nożyce znów ją zdejmują. Opancerzonego wilka można też pomalować jak skórę i zmyć farbę z powrotem w kotle. Ponieważ pancernik oddaje tarczki wielokrotnie pod wpływem pędzla, utrzymywanie stada w zbroi jest odnawialne, a nie jednorazowym kosztem.