Ghast

Ghast to latająca artyleria Netheru: ogromny, powolny, meduzopodobny mob, który unosi się nad otwartymi morzami lawy i miota wybuchającymi kulami ognia we wszystko, co zauważy z daleka. Niemal zawsze najpierw go słyszysz, zanim zobaczysz, ponieważ krzyk niesie się znacznie dalej niż odległość, z której faktycznie może cię wypatrzyć.

Kula ognia jest też jego słabością. Każdy cios w zwarciu, strzała lub rzucony przedmiot, który trafi ją w locie, odbija ją tam, skąd przyleciała, a odbita kula ognia trafiająca Ghast, który ją wystrzelił, zabija moba od razu — bez potrzeby ekwipunku, co właśnie sprawia, że wczesna wyprawa do Netheru w ogóle da się przeżyć. Uderzenia wzniecają ogień i rozbijają słabe bloki, więc ścieżka z netherowej cegły lub czernitu przetrwa to, czego drewniana nie przetrwa.

Łzy ghasta to powód, dla którego warto go zabić. Nic innego w grze ich nie daje, są podstawą mikstur regeneracji, a kryształy Endu też ich potrzebują. Ghasty potrzebują też dużej otwartej przestrzeni, by się pojawić, więc trzymanie ich z dala od bazy to kwestia geometrii, a nie pochodni: buduj tunele z zadaszeniem i szczelnie, a farma ghastów działa odwrotnie — oferując jedną dużą, legalną przestrzeń do pojawiania się i żadnej innej.

Ghast nie da się oswoić, dosiąść ani nakarmić; przyjazna wersja to inny mob. Wyschnięty ghast umieszczony w wodzie nawadnia się w ghaściątko, które dorasta do wesołego ghasta, a założenie mu uprzęży zamiast siodła zmienia go w latającego wierzchowca, którym może dzielić się kilku graczy. Śnieżki to coś, za czym podąża wesoły ghast i co przyspiesza ghaściątko — wrogi Ghast nie je nic.