Starożytne miasto

Starożytne miasto to największa budowla generowana przez grę — rozległy labirynt korytarzy z łupka, zawalonych wież i platform obwieszonych wełną, ułożonych wokół jednej centralnej ramy. Ta rama to zbrojony łupek, blok, który nie istnieje nigdzie indziej: wydobycie go nie daje nic, żaden przepis go nie tworzy, a tłoki nie są w stanie go poruszyć.

Rama jest też źródłem długotrwałego nieporozumienia. To, co gracze nazywają portalem starożytnego miasta, to zwykła dekoracja. Nigdy się nie aktywowała, nigdzie nie prowadzi i żaden układ bloków ani przedmiotów jej nie włącza — jej prawdziwą funkcją jest oznaczenie komnaty zbudowanej pod nią.

Wełna i dywan rozrzucone po ruinach to najbardziej praktyczna rzecz w całej budowli. Sculkowy czujnik nie słyszy tego, co dzieje się na wełnie, więc kładąc przed sobą ścieżkę z dywanu, zamieniasz cały układ starożytnego miasta w teren, który możesz przemierzać, nie budząc niczego. Śnieżki ze skrzyń po bokach robią dokładnie coś odwrotnego, i to celowo: rzucona śnieżka wywołuje hałas gdzie indziej, a Nadzorca, który już się obudził, sprawdza źródło dźwięku zamiast ciebie. Kucanie przez cały czas wciąż pozostaje podstawą.

To, co wynosisz poza łupem ze skrzyń, to same bloki starożytnego miasta. Jedwabny dotyk pozwala zabrać sculkowe katalizatory, czujniki i wyjce w całości — do wykorzystania w obwodach redstone i jako dekoracja, a szablony zdobienia zbroi „Nadzorca” i „Cisza” pochodzą właśnie z tych ruin i znikąd indziej na świecie. Miasta nigdy się na siebie nie nakładają, ale dwa mogą wygenerować się na tyle blisko siebie w jednym dużym systemie jaskiń, że oczyszczenie pierwszego zostawia cię w zasięgu spaceru od drugiego.