Enderman

Enderman ignoruje cię, dopóki nie dasz mu powodu. Zaatakuj jednego z nich albo skieruj celownik na jego twarz, a zaskrzeczy, zadrży i teleportuje się prosto do ciebie. Zasada patrzenia to rzecz, na której wielu graczy się potyka, ale ma prosty sposób obejścia: załóż wykrawaną dynię, a będziesz mógł patrzeć na stwora Enderman cały dzień.

To, co noszą, jest i tak powodem, by z nimi walczyć. Enderperły rzuca się jako teleporty krótkiego zasięgu kosztem niewielkiej ilości zdrowia, a płomienny proszek zamienia je w oka Endera — przedmiot, który wskazuje twierdzę i zapala portal na jej dnie. Te same oka trafiają do skrzyni Endu, której zawartość podąża za tobą między wymiarami.

Farma endermanów jest standardową farmą doświadczenia właśnie z tego powodu. Pojawiają się tłumnie na zewnętrznych wyspach Endu, a sufit na tyle niski, by trzymać ich głowy na zewnątrz, nadal zostawia nogi w zasięgu, więc cały projekt to platforma, spadek i bezpieczne miejsce; endermit trzymany w wagoniku daje tłumowi cel, do którego będzie zmierzał. W Netherze gromadzą się w spaczonych lasach, a w Nadziemiu pojawiają się po ciemku w niemal każdym biomie.

Woda niweczy to wszystko. Deszcz ich rani, stojąca woda ich rani, a przed strzałami teleportują się, więc otwarta walka polega głównie na patrzeniu, jak jeden z nich znika. Endermany podnoszą też i odkładają bloki — ziemię, żwir, kwiaty i krótką listę innych — dlatego stary świat powoli zbiera drobne dziury i źle ułożone bloki blisko powierzchni.